DZIEŃ SKUPIENIA W ŚLĄSKIM SEMINARIUM

W trzecią sobotę Wielkiego Postu, 14 marca 2026 roku, w murach Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach zgromadzili się członkowie i sympatycy Towarzystwa Przyjaciół Seminarium. Przyjechali z różnych miejsc, aby choć na jeden dzień zatrzymać się w codziennym biegu i wejść w przestrzeń ciszy, modlitwy oraz wspólnej refleksji.

Pierwszym akcentem spotkania była konferencja ks. Łukasza Pipera, opiekuna duchownego kleryków. Kapłan zwrócił uwagę na coś bardzo prostego, a zarazem niezwykłego – na ludzki głos. Każdy człowiek ma go inny. Różni się tonacją, barwą, sposobem wypowiedzi. Głos potrafi poruszyć serce, przywołać wspomnienia, obudzić emocje. Matka, nawet wśród wielu dzieci, potrafi natychmiast rozpoznać głos swojego dziecka.

Ten obraz prowadził do głębszej prawdy: podobnie Bóg mówi do człowieka. Do każdego inaczej, w sposób jedyny i niepowtarzalny. Zwraca się do każdego po imieniu. Lecz aby usłyszeć ten głos, potrzebna jest cisza. Dopiero w ciszy serce zaczyna naprawdę słuchać.

Centralnym momentem dnia była Msza Święta sprawowana w seminaryjnej kaplicy pod przewodnictwem rektora seminarium, ks. dr. Krzysztofa Matuszewskiego. W homilii ksiądz rektor mówił o ludzkiej kruchości – o naszych słabościach, chorobach i nieustannym pragnieniu bezpieczeństwa. Człowiek często szuka oparcia w sobie lub w świecie, a przecież tylko Bóg może uleczyć rany serca i przywrócić mu pokój.

Warunkiem jest pokora.

Ewangelia przypomina o dwóch modlących się w świątyni ludziach. Faryzeusz stoi wyprostowany, pewny siebie, wylicza swoje zasługi. O nic nie prosi. Celnik natomiast stoi z boku, pochyla głowę, bije się w piersi i ze skruchą prosi o miłosierdzie. I właśnie jego modlitwa zostaje wysłuchana.

Bóg bardziej niż ofiar pragnie miłości i miłosierdzia.

Po wspólnym obiedzie uczestnicy ponownie zgromadzili się w kaplicy, aby rozważać tajemnice Drogi Krzyżowej. Kolejne stacje prowadziły przez drogę cierpienia Chrystusa, ale także przez drogę ludzkiego życia – z jego ciężarem, upadkami i nadzieją powstawania.

Na zakończenie organizatorzy zaprosili wszystkich chętnych do udziału w rekolekcjach, które odbędą się w seminarium w dniach 1–12 lipca oraz 11–13 września 2026 roku. Zapowiedziano także następne spotkanie członków i sympatyków Towarzystwa Przyjaciół Seminarium – 9 maja 2026 roku.

Dzień skupienia dobiegł końca. Jednak wielu uczestników wyjeżdżało z poczuciem, że najważniejsze słowo tego dnia nie zostało wypowiedziane głośno.

Może dlatego, że najważniejsze rzeczy rodzą się w ciszy.
Tam, gdzie serce człowieka zaczyna słuchać.
Tam, gdzie można usłyszeć głos Boga.

Na zakończenie tego pięknego dnia skupienia goszczący nas księża, klerycy oraz uczestnicy spotkania zgromadzili się jeszcze na wspólnym, pamiątkowym zdjęciu. Była to chwila prosta, a zarazem pełna radości i wdzięczności za wspólnie przeżyty czas modlitwy, rozmów i duchowej refleksji.

Niech ta chwila pozostanie na długo w naszych sercach i pamięci – jako wspomnienie dobra, życzliwości i wspólnoty, która rodzi się tam, gdzie ludzie spotykają się, aby razem szukać Boga.

 

Jan Mieńciuk