ZAUFAJ BOGU

Nie dziw się

miłość boli

Bóg nie przychodzi
niezauważony

kto kocha
zawsze doświadcza

łza umywa źrenicę

świat jest prawdą
ludzie
pragną miłości
serca

Jan Mieńciuk

POEZJA TRWA

 

W sobotnie, słoneczne, wiosenne przedpołudnie, 18 kwietnia 2026 roku, w chorzowskiej Galerii MM odbyło się kolejne spotkanie z poezją — wydarzenie spokojne w formie, a zarazem nasycone znaczeniem.

Tym razem bohaterami byli Teresa Tymoszuk oraz Andrzej Sodowski — dwoje autorów, którzy swoje życie opowiadają wierszem. Ich głosy różniły się tonem, lecz spotykały w jednym miejscu: w uważności na czas, który minął, i na to, co z niego pozostało.

Teresa Tymoszuk zatrzymywała w słowach zachwyt nad światem — krajobrazem, kwiatami, chwilą światła. A jednocześnie, niemal mimochodem, odsłaniała ślady trudnych doświadczeń, jakby wpisane głęboko, lecz nie domagające się już nazwania. Jej poezja pozostaje zapisem wrażliwości — cichym, ale trwałym.

Andrzej Sodowski powracał do lat dzieciństwa i młodości, do chorzowskiej codzienności, która z perspektywy czasu nabiera innego znaczenia. W jego wierszach obecna jest prostota — świadoma, oczyszczona z patosu — i wdzięczność, która nie potrzebuje podkreśleń.

Było to spotkanie nie tylko z poezją, lecz także z pamięcią i doświadczeniem. Z życiem opowiedzianym tak, jak potrafi się je opowiedzieć dopiero po latach — spokojnie, bez pośpiechu, z wewnętrzną zgodą.

 

Szaleje wiosna

kwitną drzewa
światło rozchyla płatki dnia
ptaki zapisują powietrze głosem

pszczoły unoszą złoto chwili

nagle

wiadomo
że poezja nie rodzi się ze słów

lecz z tego
co pozostaje

po przeżyciu

z ciszy
która nie potrzebuje tłumaczenia

z dłoni
które pamiętają więcej niż zdania

z oczu
w których czas nie przemija

poezja nie mówi

poezja trwa

wiosna powraca

zawsze jest
 pierwsza

Sobota, 18 kwietnia 2026r.
Jan Mieńciuik

 

DZIECI TRZECIEGO POKOLENIA

( w Chorzowskim Centrum Kultury)

zwyczajowo w czwartki
od lat ta sama sala
przestrzenna

młodzież lat pięćdziesiątych
czterdziestych
siada grzecznie przy stolach
jak kiedyś do wąskich ławek

dla podtrzymania sprawności
emocji i widzenia swata
dostają filiżankę kawy

pani Ilona dyktuje zadanie
pamiętać należy rozmowy
dialogi z poprzedniego tygodnia

opowiada zawile historie
co w zżyciu najważniejsze
jak przeżyć każdy dzień

jak dawniej uczniowie
siedzą cicho słuchają
wykładni o zżyciu

tylko Aleks patrzy w smartfon
nieładnie bracie
Ilona się denerwuje

trzeba słuchać
nie przeszkadzać

Jasiek też się nudził
powieki podpiera zapałką

za oknem wiosna
kwitną jabłonie białe
pszczoły pracują

dzieci trzeciego pokolenia
doświadczeni codziennością
skrywają blizny

był czas wielki
wydarzenia ważne
los w naszych dłoniach

byliśmy niedawno
na pierwszych stronach
imiona i tytuły

za oknem wiosna
pszczoły tworzą eliksir zżycia

uczniowie lat pięćdziesiątych
przygotowują się do egzaminu

egzamin będzie trudny
nikt nie zapyta o medale
o skarby

gdy staniesz wobec
PRAWDY
wyznasz
ile dobra uczyniły ręce
ile miłości serce

za oknem wiosna
w ogrodzie biblijnym
rozkwita rajskie drzewo

16 kwietnia 2026r
Jan Mieńciuk

MARTINUS

I

Martinus.

Nieugięty w walce
aż do ostatniej kropli krwi

W jego znaku — Mars
purpurą znaczący oblicze

Odwaga i wierność.
Służba bez wahania.
Na każdy rozkaz — gotów

Tak wołał świat wojny

 

 

II

Serce Martinusa — płomień
nie dla wojny
dla dobra

nie dla chwały
dla sprawiedliwości

aby każdy człowiek
mógł żyć godnie

 

 

III

I stało się

w dzień zimny, słotny
gdy ciało drży, a ziemia milczy

rozdzielił płaszcz swój

Połowę oddał ubogiemu
okryć ramiona
ogrzać pierś

Objawiło się miłosierdzie

 

IV

Bo ci, którzy mieczem władają
od miecza giną
i padają na ziemię gorzką

A Marcin stanął przed wojskiem
zbrojnym w miecze i piki
Jego bronią – krzyż

Bo jego zwycięstwem —
Pokój.

 

V

Nasz wiek — dwudziesty pierwszy

władcy narodów
uzbrojeni w potęgę i wynalazki
dla kruchego kęsa władzy

Hałas świata
nie zna ciszy

 

 

VI

Święty Marcin mówi

Tylko w krzyżu
zwycięstwo Prawdy
zwycięstwo Pokoju

Jan
13.04.2026 21:53

 

CISZA, W KTÓREJ MÓWI BÓG

 

I

W wielkiej ciszy
anioł zwiastuje


Oto poczniesz i porodzisz
Zbawiciela świata


Słowo stało się Ciałem.
Bez trąb, bez błyskawic


Bóg w ciszy przemówił
do człowieka

 

II

W Ogrójcu wielka cisza
wszystko w bezruchu


Motyl śpi w kokonie
tylko Jezus czuwa


drgnieniem serca
rozmawia z Ojcem

Uczniowie snem znużeni
nie zobaczą anioła z kielichem
jedynej chwili w dziejach

Ojciec Wszechświata pochyla się
nad niedolą grzesznego człowieka
Rozmawia z Synem Człowieczym

 

Wielka cisza.
Miłość nie potrzebuje słów
Krzyż wszystko wyjaśnia.

 

III

Po ciemnej nocy
przychodzi nowy dzień
po śmierci — nowe życie

Wielka cisza
Anioł odsuwa kamień grobu
Straże  snem znużone

Zastygłą ciszę rozdzierają
niewiasty niosąc uczniom
radość nowiny
Chrystus zmartwychwstał

Budzą się motyle
ptaki głoszą wieść radosną.

 

IV

Chrystus przychodzi do uczniów
przez drzwi zamknięte
Pokój wam

Trwajcie w pokoju
Ja jestem Pokojem

Pokój Boga
przekracza czas

Miłosierdzie Boże
jego owoce

12.04.2026 13:35
Jan Mieńciuk

ROZWAŻANIA WIECZORNE

 

Błogosławieni,
którzy mają czyste i mądre serce,
 cudzych słów nie powtarzają
jeżeli ich źródeł nie znają.

Nie każdy, kto woła
„Panie, Panie”,
wznosząc ręce
wysoko ku niebu,
przed Panem staje.

11.04.2026 19:33:15
Jan Mieńciuk

CHRYSTUS

zmartwychwstał prawdziwie
w Jego świetle idą ci
którzy zaufali nie zlękli się krzyża
poszli za nim po śladach ran

niebo się cieszy i ziemia
wiosna szaleje białe jabłonie
w Ogrodzie Biblijnym
kwitną na chwałę Panu

niech Chrystus Który Jest
rozjaśni swoje Oblicze
niechaj błogosławi
którzy wiernie przy Nim trwają.

życzy Jan Mieńciuk