MIŁOŚĆ – PRZEPUSTKA DO LEPSZEGO ŚWIATA
Po dłuższej przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa
postanowiono wznowić
spotkania pracowników, wolontariuszy i dobroczyńców
Hospicjum w Chorzowie-
Batorym.
Tym razem, w czwartek 12 listopada 2026 roku, w Domu
Kultury zorganizowano
wieczór poezji i muzyki zatytułowany „Miłość – przepustka
do lepszego świata”.
Spotkanie zainicjowała dr Barbara Kopczyńska oraz Joanna
Tabor. To one dokonały
wyboru utworów poetyckich prezentowanych podczas wieczoru
oraz zdjęć i obrazów,
wyświetlanych na ekranie w muzycznej oprawie Sławomira
Witkowskiego. Artysta rozpoczął spotkanie piosenką, której słowa brzmiały:
„…jeśli nie, to nic się nie stanie…”.
Witając zgromadzonych gości w sali widowiskowej Domu
Kultury, Joanna wyznała, że
zamiarem tego wieczornego spotkania było przybliżenie
szczególnego miejsca, jakim jest
hospicjum – nie za pomocą filmu czy artykułu, lecz
poprzez muzykę i poezję.
Swoją myśl wyraziła w pięknych, pełnych wrażliwości
słowach:
„Są takie uczucia, takie emocje, które trudno nazwać,
opisać, opowiedzieć,
a jednocześnie te uczucia coraz bardziej i bardziej
wypełniają nas, jakby
chciały, abyśmy podzielili się nimi z drugim człowiekiem.
Ale jak? Gestem, spojrzeniem, uściskiem dłoni, uśmiechem,
przytuleniem…
Jest też poezja i muzyka – to one pozwalają nam wyrazić
to, co nie do
wyrażenia, opowiedzieć to, co nie do opowiedzenia i
przekazać to, co
prawie nie do przekazania.
„Prawie” – bo poezja i muzyka tłumaczą sprawy ważne i
trudne nie tyle
słowami, ile poruszeniami serca.
W ten listopadowy wieczór zapraszamy Państwa do zadumy
nad pięknem
świata i człowieka, nad radością i cierpieniem, nad
życiem i śmiercią, nad
przemijaniem i nadzieją.
Otwórzmy nasze serca na poezję i muzykę. To, czego nie
potrafimy
wyrazić, one opowiedzą językiem zrozumiałym dla
wszystkich – językiem
miłości.
Pomysł na to spotkanie zrodził się w naszym chorzowskim
hospicjum.
Chcemy Państwu przybliżyć to miejsce nie filmem,
artykułem w prasie
czy wywiadem, ale poezją i muzyką”.
Poezja, która przemawia do serca
Wybrane utwory czytali:
dr Barbara Kopczyńska, dr Martyna Wierońska i dr
Paulina Bełkot – lekarze
hospicjum,
wolontariuszka Beata Kułaga,
Joanna Tabor – koordynator wolontariatu oraz
Jan Mieńciuk, który wystąpił w podwójnej roli poety i
wolontariusza hospicjum.
Autorzy prezentowanych utworów:
Wojciech Wencel
Rabindranath Tagore – „Gitanjali”, indyjski poeta,
laureat Nagrody Nobla
Barbara Dziekańska
Anna Kamieńska
Wisława Szymborska – z tomiku „Wołanie do Yeti”
Emily Dickinson
ks. Jan Twardowski – z tomiku „Tylko miłość się liczy”
Rabindranath Tagore – „Zbłąkane ptaki”
ks. Jerzy Szymik
Halina Poświatowska
Zofia Książek-Bregułowa – poetka, aktorka, łączniczka
Armii Krajowej
Leopold Staff – z tomiku „Ucho igielne”
s. Bożena CSFN
Irena Grabowska – wolontariuszka Hospicjum w Gorzowie
Wielkopolskim
Antoni Lange – „Rozmyślania LVII – Obok naszego życia”
Jan Mieńciuk – wiersze własne
Wszystkie prezentowane wiersze, wraz z nazwiskami ich
autorów, a także towarzyszące
im obrazy można było śledzić na ekranie. Całości
dopełniała muzyka gitarowa w
wykonaniu Sławomira Witkowskiego.
Dobór poetyckich tekstów, obrazów i muzyki powiedział
zgromadzonym znacznie
więcej, niż mogłyby przekazać nawet najbardziej
rozbudowane wykłady czy konferencje.
Te ostatnie kierują przede wszystkim wiedzę do naszego
intelektu. Tymczasem poezja,
subtelna muzyka i obraz docierają do głębszych pokładów
ludzkiej wrażliwości. Nie
tylko przekazują treści, ale przede wszystkim poruszają
serce.
W hospicjum, przy człowieku ciężko chorym, u kresu życia,
często nie potrzeba wielkich
słów ani naukowych teorii. Wystarczy obecność, delikatny
dotyk, ciepło drugiej dłoni.
Potrzeba przede wszystkim wielkiej wrażliwości, empatii i
ufności w Boże Miłosierdzie.
To właśnie w takich chwilach najpełniej odkrywamy
znaczenie miłości – tej cichej,
bezinteresownej, która nie musi wiele mówić, bo najwięcej
potrafi wyrazić obecnością.
Cały wieczór poetycko-muzyczny został zarejestrowany
kamerą. Nagranie pozwala
powrócić do prezentowanych utworów, słów i dźwięków.
Zapewne nie odda jednak w
pełni atmosfery spotkania, wzruszeń i emocji, które
towarzyszyły obecnym na sali.
Bo są takie chwile, których nie sposób w całości
zatrzymać w obrazie ani dźwięku.
Pozostają przede wszystkim w pamięci i sercu.
*******************************************
gorące lata
jesienie złotem zdobione
przeminą
piękno i dobro
pozostanie
muzyka i poezja
tylko miłość
przekroczy bramę czasu.
Tekst, zdjęcia , nagranie
Jan Mieńciuk




Brak komentarzy:
Prześlij komentarz