SPOTKANIE W PIEKARACH ŚLĄSKICH. KILKA UWAG PO SPOTKANIU

 

W sobotę, 24 stycznia 2026 roku, w Piekarach Śląskich, na zaproszenie posła na Sejm RP Jerzego Polaczka, odbyło się spotkanie z byłą Prezes Rady Ministrów, a obecnie posłanką do Parlamentu Europejskiego – Beatą Szydło.

Zanim na sali pojawiła się główna bohaterka spotkania, głos zabrał poseł Marek Wesoły. Przedstawił on swoją ocenę aktualnej sytuacji gospodarczej i politycznej kraju, wskazując na – jego zdaniem – destrukcyjny wpływ działań obecnego rządu na kondycję państwa. Było to wystąpienie mocne w tonie i jednoznaczne w przekazie.

Następnie swoje wystąpienie wygłosiła europoseł Beata Szydło. Skupiła się na problemach i wypaczeniach, jakie – według niej – coraz wyraźniej ujawniają się w funkcjonowaniu Parlamentu Europejskiego. Nie zabrakło również ostrej krytyki obecnego rządu RP i sposobu sprawowania władzy przez premiera Donalda Tuska.

Po przemówieniu rozpoczęła się część dyskusyjna. Poruszano wiele tematów budzących społeczny niepokój, szczególnie istotnych z perspektywy regionu śląskiego. Były pytania, były komentarze, były emocje. Spotkanie spełniło więc swoją podstawową rolę – stało się przestrzenią wymiany poglądów i politycznej diagnozy.

Zabrakło jednak jednego – i to najbardziej niepokojącego – wątku. Nie padło pytanie o młodych. O ich nieobecność, o ich dystans wobec polityki Prawa i Sprawiedliwości, o przyczyny milczenia całego pokolenia. Wystarczyło spojrzeć na salę, by zrozumieć skalę problemu. Dominowali uczestnicy w „słusznym wieku” – 65+. Ludzie zasłużeni, doświadczeni, którym należy się szacunek za to, co zrobili dla Ojczyzny.

Ale polityka nie jest muzeum zasług. Nie da się jej budować wyłącznie na wspomnieniach i dawnych zwycięstwach. Jeśli dziś na salach spotkań nie ma młodych, jutro może zabraknąć wyborców, a pojutrze – sensu istnienia całej formacji.

Bez realnego otwarcia na nowe pokolenie, bez odwagi rozmowy o błędach i zaniedbaniach, każde kolejne spotkanie będzie coraz bardziej przypominać zamknięty krąg tych samych twarzy i tych samych słów. A polityka, która nie potrafi zainteresować młodych, wcześniej czy później przestaje być polityką przyszłości – staje się jedynie opowieścią o przeszłości.

I to jest dziś pytanie najważniejsze. Nie o to, kto rządzi, lecz kto będzie chciał rządzić jutro.

Tekst i zdjęcia
Jan Mieńciuk

 

                                     

OPŁATEK KOLEJARZY

W PAŁACU KURII ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

W sobotę, 17 stycznia 2026 roku, w historycznych wnętrzach Pałacu Kurii Archidiecezji Krakowskiej odbyło się tradycyjne doroczne spotkanie opłatkowe kolejarzy ze środowisk kolejarskich okręgu południowego oraz okręgu katowickiego.

Uroczystość rozpoczęła się celebracją Mszy Świętej w Kaplicy Arcybiskupów Krakowskich – miejscu szczególnym, naznaczonym bogatą historią Kościoła krakowskiego. To właśnie w tej kaplicy sakrament święceń kapłańskich przyjął Karol Wojtyła, późniejszy papież, św. Jan Paweł II.

Eucharystii przewodniczył bp Robert Chrząszcz. Współcelebransami byli: ks. kanonik Łukasz Michalczewski – duszpasterz kolejarzy Archidiecezji Krakowskiej, ks. prałat Grzegorz Szewczyk – były duszpasterz archidiecezji Krakowskiej, obecnie emeryt  oraz ks. prałat Andrzej Suchoń – duszpasterz KSKP w Katowicach.

W homilii bp Robert Chrząszcz, zwracając się do zgromadzonych kolejarzy, nazwał ich „ludźmi drogi, czuwania i odpowiedzialności”, podkreślając doniosłość ich służby, dzięki której podróżujący mogą bezpiecznie i spokojnie docierać do celu swoich dróg.

Po zakończeniu liturgii dalsza część spotkania odbyła się w Sali Okna Papieskiego.

Ks. kanonik Łukasz Michalczewski, składając noworoczne życzenia bp. Robertowi Chrząszczowi, zapewnił o modlitwie środowiska kolejarskiego w intencji jego licznych posług i podróży duszpasterskich, przypominając, iż krakowski biskup pomocniczy w Konferencji Episkopatu Polski odpowiedzialny jest za duszpasterstwo Polonii.

Dziękując za życzenia, bp Robert Chrząszcz wyraził serdeczne pragnienie, „abyśmy na kolejach naszego życia zawsze podążali w dobrym kierunku i po dobrych torach”, zawierzając drogi codziennej służby Bożej opiece.

Tekst, zdjęcia, filmik:
Jan Mieńciuk

CZCIGODNEMU KSIĘDZU PROBOSZCZWI parafii

 

św. Floriana
Na okoliczność urodzin.

Sześćdziesiąt lat
ładna liczba.

Za Tobą wiele
i przed Tobą
do zrobienia.

Powołał Ciebie Ten,
który trędowatych leczył,
z celnikami jadł,
nad jawnogrzesznicą się pochylił,
celnikowi rzekł: „Pójdź za Mną”.

On z Cedronu wodę pił,
bijącemu twarz nadstawił,
w cierniowej koronie z krzyżem
na Golgotę szedł.


Pod krzyżem tylko Matka
i Jan wiernie trwali.
Z wysokości krzyża
błogosławił tym, co bluźnią,
łotra do Królestwa zaprosił.

Ten, który miał moc
królewskie kruszyć trony,
pochyl się nad biednym,
poranionym i bezdomnym —
tak Twój Patron Święty
Jan Maria Vianney czynił.

Tak ksiądz Andrzej Szpak
nie głosił wielkich kazań, poematów.
Godzinami rozmawiał z hipisami,
słuchał ich opowiadań, wątpliwości.
Z pielgrzymkami z nimi szedł
przed Tron Matki
na Jasnej Górze.

Powołał Ciebie Chrystus.
Jego sługą pokornym
trzeba Tobie być.

 

Pisze to ten,
który był na dnie studni,
głębokiej bardzo.
Nad sobą nieba krążek widział,
zawołał — i Pan go usłyszał.

Oto Twój Mistrz!
Idź Jego drogą.

Pochyl się nad
biednym,
zagubionym,
bezdomnym.

Przytul do serca —
TAK CZYNIŁ CHRYSTUS.

Życzy
Jan Mieńciuk

08.01.2026, 01:52

W TWOJEJ DŁONI — TERAZ I JUTRO

Tyle zdarzeń dnia każdego:
wschodów słońca,
zachodów w amarantach,
taniec chmur,
morskich fal sztormowe ściany.


Opatrzność Boża chroni
od niebezpieczeństw nasze domy.

Ostatni dzień roku,
gdy mrok ogarnia ziemię —
w Twoje dłonie, Ojcze,
Który Jesteś,
dziękczynienia składam hołd
za każdy dzień życia,
za ludzi Dobrej Woli,
Miłości Twojej, Boże, Dar.

Uwielbiam Twoje Imię,
Jezu, Który Jesteś
zawsze — teraz.


Tobie, Ojcze Wieków,
chwała i cześć.

Ludzie z drżeniem serc pytają:
jaki będzie
Nowy, 2026 Rok?


W Twojej dłoni, Panie,
nasze teraz i jutro
staje się.

Otocz Łaską Swoją
rody i narody,
niechaj Nowy Rok będzie
rokiem pokoju, dobra i pogody.


Niechaj Boża Rodzicielka
zawsze ma nas w opiece swojej,
od niebezpieczeństw chroni,
płaszczem swoim osłania.

Błogosław, Panie,
ludziom Dobrej Woli,
Swoje Oblicze rozjaśnij
w czas trudu i odpoczynku,
dni radości pomnażaj.

Wejrzyj i na tych,
co innymi drogami chodzą —
niechaj blask Miłości Twojej
wskaże jedyną i słuszną
drogę miłości i pokoju.

Jan Mieńciuk
Chorzów,31 grudnia 2025 18:05:53

 

WIGILIA SENIORÓW

 

We wtorek, 23 grudnia 2025 r., seniorzy Stowarzyszenia Seniorów dla Chorzowa i Śląska oraz zaproszeni goście spotkali się w Starochorzowskim Domu Kultury w Chorzowie Starym na uroczystej kolacji wigilijnej, zorganizowanej w przeddzień Świąt Bożego Narodzenia.

Seniorów i gości przywitał chór StaroChorzowskie Gwiazdeczki pod dyrekcją Danuty Domańskiej-Garncarczyk, wykonując przepiękne polskie kolędy, które wprowadziły wszystkich w serdeczną, świąteczną atmosferę.

Podczas dalszej części uroczystej kolacji wszystkich radował Henryk Poloczek, akompaniując na akordeonie oraz razem z Adamem Labusem śpiewając kolędy i pastorałki, do których chętnie dołączali uczestnicy spotkania.

Szczególnie wzruszającym momentem było dzielenie się opłatkiem i składanie sobie świątecznych życzeń. Wspólne rozmowy, uśmiechy i życzliwość sprawiły, że wieczór upłynął w atmosferze bliskości, ciepła i prawdziwej wspólnoty.

Gdy cichły ostatnie dźwięki kolęd, a w sali pozostawało jeszcze ich echo, każdy z uczestników niósł ze sobą coś więcej niż świąteczne wspomnienie — poczucie bycia razem, które na długo rozświetla zimowe dni i serca.

BÓG SIĘ NARODZIŁ

W ubogiej stajence

Bóg się narodził

wielkie to szczęście

każdy przyjść może

jedyna przepustka

serce otwarte na

DARY BOŻE

Jan Mieńciuk

                                                                                     Zdjęcia i filmy -Jan Mieńciuk

Niewiasta Pokorna z Nazaretu

 

 

Uwierzyła Słowu
Rzekła:
Niechaj się stanie

 

SŁOWO CIAŁEM SIĘ STAŁO

Wydarzenie wielkie
Gwiazda na niebie
Niezwykłej jasności
Na ziemi — Dziecię
Tajemnica Bożej Miłości

 

 

 

 

 

BOŻE NARODZENIE

W owym czasie
Naród zajęty
Robieniem rachunku
Posiadanych majątków
Osiągnięć, zdobyczy

Naród kroczący w ciemnościach
Zbawiciela wyglądał od wieków
Prorok rzekł:

SYN BĘDZIE WAM DANY

Naród upokorzony
Naród zniewolony
Na Zbawiciela czekał
Czekał na chwilę,
gdy
w dźwięku trąb
w świetle błyskawic
zasiądzie Król
na Tronie Dawida
Na Jego barkach spocznie władza

W owym czasie
Wśród nocnej ciszy
Na górskiej polanie
Trzody się pasły

Anioł Pański pasterzom
Zwiastował radość wielką

Pan obnażył swe ramię święte
Na oczach wszystkich narodów

W mieście Dawida
Narodził się Zbawiciel
Zastępy niebieskie śpiewały:
Chwała Bogu na wysokościach
Pokój ziemi całej

Pasterze biegli do stajenki
Lud biedny i ubogi
Z którym nikt
Na świecie się nie liczy.

 

 

To niezwykłe: Jezus nie objawił się ludziom kultury,
nauki, biznesu, mającym znaczenie na arenie politycznej.

Objawił się ludziom najbardziej prostym z prostych, którzy ani czytać, ani pisać nie umieli.
Nikt się z nimi nie liczył

Po znakach czasu rozpoznali Go mędrcy.
Niezwykła tajemnica, nad którą nikt się nie zastanawia,
jest niewygodna

Uważamy się za ludzi wykształconych, posiadających wiedzę. Przywłaszczyliśmy sobie prawo do oceniania, osądzania innych. Na wszystko mamy wytłumaczenie.

Tymczasem Bóg narodził się w ubogiej stajence
Mógł wybrać pałace, wygodne łoże.
Wybrał siano w żłobie

Gdyby Jezus narodził się w jakimś zamożnym domu
zapewne właściciel zadbałby o jak największy rozgłos
jak największe korzyści.

Swój dom w sanktuarium by zamienił.
Zatroszczyłby się o królewskie zaszczyty dla rodziny.

Pasterze po przyjściu do stajenki opowiedzieli,
co im zostało objawione. Zaraz potem wrócili
do pasących się trzód.

Wiele razy jeszcze przychodzili, przynosili mleko
dla Dziecięcia w darze, z potrzeby serca.

Jedyną zapłatą była wdzięczność Matki
i radosny szczebiot niemowlęcia, Jezusa.

Dla nich to wystarczyło.
Cieszyli się, że mogą w czymś pomóc.

Nie mieściły się w ich rozumach
słowa usłyszane od anioła:
BÓG SIĘ NARODZIŁ

Widzieli przecież zwyczajne niemowlę
i zwyczajną Matkę, rodzinę, dla której
nie było miejsca w żadnym domu.

Pasterze — ludzie gór
zawsze spieszą z pomocą potrzebującym.

Zapewne dlatego nasz papież
Święty Jan Paweł II
tak bardzo kochał góry i górali.

Naród to dumny, lecz prawy i pokorny
Papież też był góralem.

Wadowice - jedną z piękniejszych
miejscowości górskich.

Chwała Bogu na wysokościach
Pokój ludziom dobrej woli

 

 

 MÓJ BÓG

Mógł wybrać pałace
Wygodne łoże

Wybrał ubogą stajenkę
Siano w żłobie

BOŻY SYN

Przybiegli pasterze
Z dzbanami pełnymi mleka

Mędrcy dary przynieśli
Złoto, kadzidło, mirrę

MÓJ BÓG

Objawił się pasterzom
Po znakach czasu rozpoznali mędrcy

 

BÓG SIĘ RODZI

Oto wielki czas radości W Betlejem Judzkim,
w ubogiej stajence narodziło się Boże Dziecię

Tę radosną wieść Anioł Boży ogłosił górskim szczytom
i pasterzom, którzy dniem i nocą czuwają, strzegą stada.
Nie mają czasu na czytanie książek.

Anioł nie przyjdzie do miasta, ludzie zajęci
robieniem rachunku posiadanych majątków, osiągnięć.

Wieczorami zmęczeni, nie lubią gdy im się przeszkadza
drzwi mają zamknięte na klucz.

Dwudziesty pierwszy wiek.

CZŁOWIEK TRZECIEGO TYSIĄCLECIA
PRAGNIE MIŁOŚCI

 

  

(Łk 2,1–14; Iz 63,11–17)

***
Ja, Pan
Twój Bóg
Stworzyciel świata
Stałem się jak dziecko

Pozwoliłem,
aby moje stworzenie
opiekowało się Mną

Uniżyłem się do niemowlęcia
We wszystkim zależny
od swojej Matki
od ludzi

Dziecko jest ufne
ufa Ojcu
Ty bądź jak dziecko
Ufaj Mojemu Słowu
Bez reszty

Tylko dziecko jest zdolne
do czystej, bezinteresownej miłości

Matka kocha swoje dzieci
Powierzam ciebie
Matce Mojej.

NASZ CZAS

                         

                                                  – NASZE TERAZ OJCZYŹNIE

Czy w dziejach naszej historii XX wieku zdarzało się, aby wobec urzędującego prezydenta rozpowszechniano tak wiele paszkwili i oczernień? O obecnym prezydencie, Karolu Nawrockim, w mediach słyszy się dziś niemal wszystko, co najgorsze. Przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że prezydent – wybrany przez polskie społeczeństwo – nie wywodzi się z obecnego obozu rządzącego ani ideowo się z nim nie utożsamia.

Środowiska rządowe z niechęcią reagują na wszelkie pozytywne opinie o prezydencie, zwłaszcza gdy korzysta on z konstytucyjnego prawa do niepodpisywania ustaw, które – w jego ocenie – mogłyby szkodzić polskiej racji stanu. Prezydent podejmuje decyzje, kierując się troską o dobro Ojczyzny i obywateli, którzy powierzyli mu ten urząd, a także wiernością własnemu sumieniu i wyznawanym wartościom etycznym.

Dla obecnej władzy wartości te są trudne do zaakceptowania. Ponieważ bezpośrednia krytyka religijnych przekonań głowy państwa spotkałaby się z oporem społecznym, częściej stosuje się pośrednie działania mające na celu podważenie autorytetu i wizerunku prezydenta.

W czasie kampanii wyborczej wyraźnie faworyzowano jednego z kandydatów, natomiast Karola Nawrockiego w publicznych mediach posłusznych obecnemu rządowi przedstawiano w skrajnie negatywnym świetle. Jednocześnie wielu obywateli dostrzegało zagrożenia płynące z bezrefleksyjnego liberalizmu i modliło się o prezydenta, który będzie strzegł godności narodu oraz fundamentów moralnych. Znam osoby,  które w ciszy i bez rozgłosu zamawiały Msze Święte w intencji Ojczyzny, unikając publicznych deklaracji z obawy przed hejtem.
 

Zamówiłem Msze św. w styczniu i kwietniu 2025 roku za Ojczyznę i pomyślny wybór prezydenta (20-01-2025; 14-04-2025) – bez wskazywania nazwiska – spotkałem się z zarzutami upolityczniania Kościoła. Doświadczenie to utwierdziła mnie w przekonaniu, że debata publiczna coraz częściej przybiera formę agresji zamiast dialogu.

Jestem przekonany, że wybór Karola Nawrockiego był możliwy dzięki Opatrzności Bożej, mimo intensywnych ataków medialnych. Sądzę jednak, że samo wskazywanie błędów rządzących nie wystarczy. Potrzebna jest refleksja, modlitwa oraz osobista odpowiedzialność obywateli za przyszłość kraju.

W czasie chaosu informacyjnego obrona wartości etycznych i moralnych wymaga odwagi. Debata publiczna, pełna oskarżeń i uproszczeń, utrudnia spokojną ocenę rzeczywistości. Prawdziwa zmiana zawsze powinna zaczynać się od pracy nad sobą – od sumienia, postawy i codziennych wyborów.

Prezydent każdego dnia podejmuje ryzyko w imię dobra wspólnego, stawiając interes Polski i Polaków ponad doraźnymi kalkulacjami politycznymi.

14.12.2025 21:30:14

Jan Mieńciuk